काठमाडौं — शान्तिनगर (गैरीगाउँ) सुकुम्बासी बस्तीमा चार महिनाअघि डोजर चलाएयता विस्थापित अर्का एक भूमिहीनले आत्महत्या गरेका छन्। करिब ५० वर्षीय चम्बरबहादुर नेपालीले २५ हजार राहत लिएर टिकाथलीमा डेरामा बस्दै आएका थिए। श्रीमती र पाँच छोराछोरीसहित सात जनाको जिम्मेवारी र भविष्यको चिन्ताले उनलाई बुधबार ज्यान समाप्त गर्न बाध्य पारेको परिवारको आरोप छ।

यो यसअघि भक्तपुरको बोडे सेल्टरमा आत्महत्या गरेका ५७ वर्षीय हीरालाल हजाराको घटनापछिको दोस्रो मृत्यु हो। त्यसबेला सरकारसँग वार्ता र सहमति भए पनि कार्यान्वयन नभएकाले पीडित पक्ष असन्तुष्ट छ। संयुक्त सुकुम्बासी राष्ट्रिय मोर्चाका महासचिव अर्जुन कुँवरले वैकल्पिक आवासको व्यवस्था नगरी विस्थापित गर्नु गैरजिम्मेवारी भएको बताउँदै माइतीघरदेखि बानेश्वरसम्म प्रदर्शनको तयारी गरेको जनाएका छन्।

सुकुम्बासी नेता दलमर्दन कामीले राज्यले मानसिक पीडा बुझ्न नसकेको र मृत्युको जिम्मेवारी सरकारले लिनुपर्ने स्पष्ट पारेका छन्। डोजरले भत्काएका घरमात्र होइन, जीवन र आशा पनि च्यातिएका छन्। तथापि, स्थानीय सरकारको मौनताले सुकुम्बासीको पीडा प्रति उदासीनता देखाएको छ। पछिल्लो तथ्यांकले दुई मृत्यु देखाए पनि, यो राज्यको बेजबाबदारीको सूचक हो। अब प्रश्न उठ्छ— कति निर्दोषको ज्यानले मात्रै सरकारलाई होशमा ल्याउनेछ ? विस्थापितको चिहान गन्दै नीति बनाउने हो कि जीवनको गरिमा बचाउने, यो नै मुख्य द्वन्द्व बनेको छ।