शहरको भिडभाडमा म एक्लो यात्री,
मानिसहरू गन्ध, गुनासो र गतिशीलतामा हराएका छन्।
कसैले हेरे जस्तो लाग्दैन,
तर म हेर्छु — टोलाउँछु — भित्रभित्रै खोजिरहेछु ।
कसरी सिर्जनात्मक काममा सहजीकरण गर्ने होला?

बोलिने भाषामा होइन, सुनिने मौनतामा म उत्तर खोज्छु।
आफ्नै मनको गल्लीहरूमा योजनाका नक्सा कोर्छु।
सिर्जनामा अवरोध छैन, बाधा त सोचको जन्जिर हो।
अनि सोच परिवर्तनको सुरुवात
म आफैँबाट गर्नु पर्छ भन्ने बोध हुन्छ।

सुधारका लागि
सुरुवात मबाट,
सहकार्य माटो जस्तो हुनुपर्छ — सबैलाई अँगाल्ने।
शिक्षा, सूचना र संवेदना
यी हुन् पहिलो भर्‍याङका पाइला।
सूचनाको बहाव खुला गरौं,
संवादलाई सशक्त बनाऔं।

समाधान त त्यहाँ पाइन्छ जहाँ समस्या सुन्ने कान हुन्छ।
सहज बनाउन सकिन्छ
यदि हामी आफ्नै दृष्टिकोण पुनः लेख्न सक्छौं भने।
आफ्नो अहं, पूर्वाग्रह, र आलस्यलाई हटाएर
सबै पक्षको सहभागितामा
सामूहिक उत्तर रचना गर्न सकिन्छ।

यात्रा सजिलो छैन
तर यात्रालाई अर्थपूर्ण बनाउने कला सिक्दै छु।
रचनात्मकताको बीउ
सुनुवाइ, स्वीकृति र सहकार्यको मलजल चाहन्छ।

शहरको एक्लो यात्री म,
अब एक्लो छैन
योजना, उद्देश्य, र इच्छाशक्तिले
भरिएको यात्रा सुरु भएको छ।
सिर्जनात्मकताको बाटो
अब कोलाहल भित्रको शान्त यात्रा जस्तै लाग्छ।